info@mind-lab.gr

Uncategorized

Τι μπορεί να κάνει το Life Coaching για εσένα

coachingΣυχνές εφαρμογές Life Coaching

- Δεν ξέρω τι σπουδές ή επάγγελμα να ακολουθήσω. Θέλω να μου αρέσει, να είμαι καλός-ή σε αυτό και να μου δίνει νόημα

- Θέλω να πάρω πτυχίο, έχω κολλήσει και δεν μπορώ να οργανωθώ

- Έχω ένα σχέδιο και δεν ξέρω πώς να το θέσω σε εφαρμογή

- Η σκέψη μου είναι μπερδεμένη και νιώθω ότι έχω μπλοκάρει

- Έχω έναν στόχο ή θέλω να θέσω έναν στόχο και χρειάζομαι βοήθεια, ιδέες και στήριξη στον να τον υλοποιήσω

- Έχω ένα δίλημμα και δεν ξέρω πώς να πάρω απόφαση

- Η δουλειά μου δεν με ικανοποιεί, γίνεται να αλλάξει αυτό; Θα μπορούσα να βρω άλλη δουλειά και αν ναι πώς να σχεδιάσω την αλλαγή;

- Είμαι σε μια σχέση ή συνεργασία και δεν περνάω καλά.

www.mind-lab.gr - Γιώργος Σαλαμάς

Κάνε like στο facebook: https://www.facebook.com/mindlab.salamas/

Για προσωπικές συνεδρίες (και μέσω skype) επικοινωνήστε στο gsalamas@yahoo.com

Στο σταθμό του μετρό

teen

Στο σταθμό του μετρό κάθισαν δίπλα μου ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Το αγόρι πολύ μελαχρινό, με σπασμένα δόντια, απροσδιορίστου εθνικότητας, με ρώτησε σε άπταιστα Ελληνικά αν έχω φωτιά. Και άρχισαν να γελάνε και οι δύο, κατάλαβα από τα μάτια τους ότι είχαν πιει μπάφο.

Το αγόρι με ρώτησε πώς με λένε και ήταν πολύ ευγενικός (και το κορίτσι, αλλά προφανώς την είχε ακούσει πολύ για να μιλάει, και περισσότερο μας άκουγε). Το αγόρι λοιπόν ήταν 17, ήταν όντως από το εξωτερικό και έμενε με φίλους του και η κοπέλα δίπλα του μάλλον ήταν η κοπέλα του. Πριν από λίγους μήνες είχε βγει από ένα ίδρυμα επειδή ένας αστυνομικός του φέρθηκε υποτιμητικά και τον άρπαξε από τον ώμο βίαια και το αγόρι ανταποκρίθηκε με το να του χώσει μια μπουνιά. “Και έτσι έκατσα ενάμισι χρόνο στο ίδρυμα. Μου άρεσε, η μέρα μου ήταν γεμάτη. Μαθαίναμε πράγματα, δουλεύαμε, διάβαζα, έκανα γυμναστική. Στην αρχή ήμουν λίγο αντιδραστικός. Καμιά φορά έκλεβα κιόλας, για το σπάσιμο. Αλλά μετά αγάπησα τα παιδιά πολύ. Και σκέφτηκα, ότι κοίτα να δεις, δεις, τώρα εγώ δεν θέλω να μπω πιο μέσα, να βγω πιο έξω θέλω (χαχαχα – τρελά γέλια από τον μπάφο) και έτσι αποφάσισα να δείξω καλή διαγωγή. Και βγήκα. Τώρα μένω με φίλους, οι γονείς μου δεν μένουν Αθήνα”. “Και πώς περνάς; Ασχολείσαι με κάτι;”. “Τώρα θα δουλέψω. Γενικά πάντως περνάω πολύ καλά. Δεν με αγχώνει τίποτα. Νομίζω ότι δεν γίνεται να με αγχώσει κάτι. Αφού φαντάσου όταν με πήραν στον ίδρυμα ήμουν εντελώς κουλ. Βέβαια, είναι και οι μπάφοι, χαχαχα. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν αγχώνομαι με τίποτα”

Φυσικά άφησα τα μετρό να περνάνε, μου άρεσε τόσο πολύ να τον ακούω – μέχρι που κάποια στιγμή έπρεπε να φύγω αναγκαστικά. Ήταν τόσο συγκροτημένος και είχε πολύ ενδιαφέροντα συλλογισμό. Και από ό, τι κατάλαβα ούτε σχολείο ούτε τίποτα. Ένιωθα όμως ότι ακούω ένα σοφό παιδί – και ευγενέστατο. Έχω την αίσθηση ότι αν αυτός είχε μια δυο μικρές ευκαιρίες στη ζωή του, θα είχε κάνει θαύματα. Είχε αυτό που λέμε καλή πάστα. Εξαιρετική μάλλον. Και πόσα άλλα παιδιά είναι σαν κι αυτόν, πανέξυπνα, γλύκα, ευγενικά, και χάνονται πολλές φορές στη φτώχεια, την εγκληματικότητα, τα ιδρύματα, τις φυλακές, την κοινωνική απομόνωση. Παιδιά που για να τα φτάσουμε αρκετοί από εμάς που έχουμε ζωές με αρκετές ευκαιρίες, πρέπει να διαβάσουμε πολύ ή να κάνουμε πολλή ψυχοθεραπεία. Και αν τα φτάσουμε. “Να σου πω” του είπα πριν φύγω. Είσαι πολύ έξυπνος και ευγενικός, μην τα αφήσεις να πάνε χαμένα αυτά”. Το χαμόγελό τους μου έφτιαξε τη μέρα, μάλλον και τη βδομάδα που έρχεται. Πολλή αγάπη ένιωσα ότι πήρα και έδωσα, και στους δύο και απ” τους δύο.